De Dorcas-projecten in Zuid-Soedan

Deze keer een korte overzicht van de verschillende projecten van Dorcas in Zuid-Soedan. Het zijn er nogal een aantal. Maar eerst iets over de kinderen hier in de omgeving.

Kinderen
Er bevinden zich veel kinderen in Wau dus ook in de omgeving van het Training Center. In Soedan heet een blanke een Kawaja. Een Kawaja in hun midden is voor sommige kinderen een vreemde verschijning. Sommige durven even voorzichtig aan een blanke huid te voelen. Andere worden weer bang en durven niet. Weer anderen zijn het gewend en het kan ze niets schelen. Omdat we elkaar niet kunnen begrijpen, heb ik ze geleerd hoe je in het Engels “thumbs up” moet zeggen en hoe je je duim omhoog moet doen. De reactie was overweldigend en het sloeg buiten alle verwachting aan. Overal hoor je hier in de omgeving “thumbs up”. Ook de “high five” ontbreekt niet en ik heb ze geleerd tot vijf te tellen in het Engels en dan een “high five“ te geven.  Ze vinden het prachtig. Ik wil eens kijken of het mogelijk is om aan deze kinderen op de zondagen iets te  vertellen over David en Goliath, Simson, Daniel in de leeuwenkuil, Adam en Eva en de Zoon van God.

Overzicht projecten van Dorcas in Wau

Straatkinderen en dakloze ouderen
Het blijft confronterend om naar Wau te gaan. Als kawaja hoor je continue: 'Kawaja, give food', 'Kawaja, give mango', 'Kawaja, hungry, help'. Volgens de ambtelijke cijfers zijn er 218 straatkinderen in Wau voor wie er niets geregeld is. Ze slapen in portieken en onder bomen en lopen overdag te bedelen. Dorcas heeft een kinderopvang voor 25 kinderen in Wau en een opvang voor 40 dakloze ouderen. Iedere dag weer ontvangen deze ouderen en kinderen eten en onderdak.

Klinieken
Dorcas helpt met het financiering van drie klinieken in Wau en twee klinieken in Rumbek. In Rumbek is een Duitse dame, Nicola Limburger, in 2007 met een fiets begonnen te werken onder de plaatselijke bevolking en vandaag de dag zijn er twee goed functionerende klinieken onder haar toezicht en heeft ze een 4x4 om de klinieken te bezoeken.

Melaatsenkolonie
Iedere maand word er voedsel aan de 214 melaatsengezinnen in een lepradorp gebracht, 1 keer per jaar wordt er kleding gekocht en worden de schoolgelden van de 66 schoolgaande kinderen betaald.

Eten aan hen die geen eten hebben
Via hetzelfde idee als de voedselbanken in Nederland ontvangen zo’n 100 gezinnen gratis eten in Wau.

Training Center
We zijn 1 maart 2011 begonnen met trainingen aan de allerarmsten. Naaiwerk, business administration, bijen houden en landbouw.

De 3 foto’s bieden een overzicht van de modeltuin-, de business administration- en de naaiklassen. Mensen doen bij ons een verzoek om een cursus bij te wonen. Tijdens de cursus wordt ook gekeken naar motivatie en zouden er trainees onder zitten die graag een eigen bedrijfje willen beginnen, dan moeten ze een business administrationcursus bij ons volgen waar ze leren een business plan te schrijven. Wij bepalen dan of ze voor een microkrediet in aanmerking komen. We geven geen geld, maar alleen goederen. Bijvoorbeeld een groep dames die een eigen naaibedrijfje willen beginnen kunnen in aanmerking komen voor een naaimachine en materiaal om te beginnen. Iedere maand wordt de waarde van de machine in kleine beetjes terugbetaald. at landbouw betreft, begint de cursus op DV 15 mei. Er wordt aan de cursisten geleerd hoe  te zaaien en wat te zaaien. Zodra ze het door hebben en de groenten beginnen te groeien, gaat de modeltuin open en worden de buren uitgenodigd voor een bezichtiging. Een aantal die zich opgeven en gemotiveerd zijn, worden geholpen met trainingen, zaad en voorlichting over hoe je in een stedelijke context op een klein stukje grond toch met een groentetuintje kan beginnen.

Landbouwproject – Kangi
Een landbouwproject waaraan 300 gezinnen deelnemen. Ieder gezin dat deelneemt moet verplicht een training doorlopen. Op grond van deelname wordt zaad en gereedschap gegeven. Het project is begin mei 2011 van start gegaan en we hopen na twee jaar voldoende trainingen en zaad te hebben gegeven dat we een groep mensen achterlaten die voor zichzelf kunnen zorgen door de landbouwmethoden die ze geleerd hebben.

Vergadering te Kangi met een aantal deelnemers.

Onderweg terug van Kangi naar Wau met de A43 tegen een gemiddelde snelheid van 40 km per uur.
Het is ondertussen gaan regenen in Zuid-Soedan. “The rainy season” zoals het hier bekend staat. Ze zeggen dat nu alles anders wordt in Zuid-Soedan na de regen. Voor de regen leek het wel alsof alles zich in een zoort “zomerslaap” bevond. Alles komt nu tot leven. Aan slangen en schorpioenen geen gebrek blijkbaar, veel ongedierte en nu beginnen ook de ziektes onder de bevolking zoals malaria en cholera om maar een paar te noemen. Ik heb nu twee regenbuien meegemaakt. Het waren beide keren echte Afrikaanse stormen. Een harde wind, veel donder en bliksem, harde regen en al snel begon het water overal te stromen. Twee indrukwekkende belevenissen. De eerste schorpioen heeft zich ook al aangemeld.
  
Na 12 weken in Wau te hebben gewerkt, ga ik op DV maandag 16 mei voor onder andere een vakantie aan de terugtocht naar Nederland beginnen. Ik hoop dan om de 18de in de ochtend op Schiphol te arriveren. Volgens de planning ben ik dan twee dagen thuis, dan voor een week naar Hongarije voor een Dorcas-werkoverleg en daarna 2 weken in Nederland voor vakantie en werk.

Bedankt voor al jullie meeleven met de projecten in Zuid-Soedan. Aan Zijn zegen is alles gelegen, ook wat de projecten betreft. Bid voor voldoende fondsen voor deze projecten en dat we als team de kracht ontvangen om met dit werk door te gaan en dat de mensen die we helpen iets van Christus mogen ervaren in wat er gedaan wordt.

Banken en toiletten

Mijn vuurdoop bij de bank
In Wau kan je met je pinpas en credit card nergens terecht. Dorcas heeft daarom een chequebook en zelf heb ik voldoende geld meegebracht voor eten en drinken. Met een cheque moet je naar de bank. In Nederland zijn de banken onpersoonlijk geworden en kijken ze vreemd op als je met geld aankomt of het wilt hebben. Hier is dat gelukkig helemaal anders. Echt helemaal anders. Iedereen loopt hier met stapels geld te sjouwen omdat alles cash betaald moet worden. Ik moet voor het eerst naar de bank omdat we 10.000 Sudanese pond nodig hebben. De bank in Wau maakt een vervallen indruk zoals de meeste gebouwen in Wau en Zuid-Soedan, maar het is er erg druk. Overal staan en zitten en hangen mensen en bij de ingang staat een soldaat met geweer. Nergens een bord dat aangeeft waar de verschillende afdelingen zijn. Collega Joseph verzekert me dat het niet wijs is dat ik de eerste keer alleen ga en dat hij het me leren moet. There are special ways and means to get the money. En ik krijg les van Joseph hoe het moet. Zonder deze les was ik er nooit uitgekomen. Ik leer dat je assertief en een beetje brutaal te werk moet gaan. Niet geduldig je beurt afwachten, maar een beetje dringen kan geen kwaad, en volgens Joseph moet het zelfs. Dus leer ik al wandelend achter Joseph aan dat als je de bank binnenkomt, je zonder te vragen achter de balie langs loopt en een kantoor binnengaat zonder je aan te kondigen en dat je je cheque op de werkstapel van de werkende bankambtenaar neerlegt met het verzoek dat je geld op wilt nemen. Ik ben benieuwd naar de reactie van de bankambtenaar maar dat valt reuze mee. Hij vindt het niet raar en wordt niet boos of zo, maar hij neemt de cheque en kijkt in zijn computer of er voldoende fondsen zijn. Iedereen in het kantoor kan gewoon meekijken en op zijn scherm komt ons saldo te staan. Er is voldoende, hij zet een handtekening en een stempel op de cheque en Joseph krijgt de cheque weer in handen. Nu op naar het volgende bureau van de Deputy Branch-manager en de procedure herhaalt zichzelf. De Deputy Branch-manager kijkt of de handtekeningen kloppen, of we wel genoeg op de bank hebben staan en er komt nog een stempel en nog een handtekening bij. Nu wordt het spannend, want nu kunnen twee scenario’s zich gaan voordoen. Een best case scenario en een worst case scenario. Tussen het kantoor en de tellers zit een dame. Haar taak is om sommige cheques naar de tellers te nemen. De best case scenario is als zij je cheque naar de tellers brengt. Ik moet dan wel goed opletten welke teller het wordt. Er staan geen rijen met mensen voor de 3 dienstdoende tellers, maar er staat een vast aangesloten groep. Ik hoef nu minder te dringen want op een gegeven moment neemt de teller mijn cheque die de dame op zijn teltafel heeft neergelegd, hij kijkt rond, ik zwaai en beur naar voren. Hij begint te tellen en geeft mij het geld. De tellers hebben het maar lastig. Ze hebben mobieltjes bij zich die regelmatig hun aandacht opeisen. Dan moet de teller, die het al zo druk heeft, ook daarmee aan de slag maar het schijnt best te lukken. Een mobieltje in de ene hand om met je vriend of geliefde te praten en met de andere hand de 10.000 Soedanese pond af te tellen en te overhandigen en zelfs nog een prettige dag toe te wensen. De mobieltjes veroorzaken maar beperkt oponthoud en zo te zien zit niemand ermee. De worst case scenario is als je zelf de cheque aan de teller moet overhandigen omdat de dame je cheque niet meeneemt. Dan moet je gaan dringen en leg je je hand met cheque over de glazen wand die je van de teller scheidt en wacht je tot de teller je cheque uit je vingers neemt. Het helpt blijkbaar wel als je er af en toe wat mee wappert om toch zo de aandacht van de teller te trekken.

Eco-toiletten
Bij het Training Center moeten extra toiletten gebouwd worden voor de trainers en de studenten. Ik wist niet dat er zoveel keuzen mogelijkheden waren en dat het besluiten over welke type toilet te bouwen zo’n moeilijke klus zou worden. We willen 5-6 toiletten achter in de modeltuin plaatsen en ik word in de wereld van de toiletten ingewijd. Zo krijg je de VIP. Het is een put-latrine maar verschillende modellen en ingangen en schoorstenen en verbeterde versies zijn beschikbaar en de prijzen wisselen en de diepte van de gaten waarin “the matter’ moet belanden. Ook de eco-latrine is beschikbaar. Er komt helemaal geen put en water aan te pas, maar het toilet bevindt zich op een verhoging en ‘the matter” wordt opgeslagen en na ieder gebruik met as bestrooid. Na een jaar word “the matter” eruit gehaald en wordt het als compost gebruikt in de modeltuin. Dus voor de groenten en sla die we gaan eten, eet ik straks een salade die gegroeid is op “the matter” van mijn collegae. Ik kan maar moeilijk aan dit idee wennen en bij collegae uit andere landen aan wie ik trots vertel over het idee ontstaat een huivering om op werkbezoek te komen en krijg ik de mooiste reacties binnen. Een prachtige reactie kwam van de persoon zelf die de eco-latrine heeft ontworpen. Hij stond met zijn model te showen in Tanzania toen iemand tegen hem zei: “Hey man, why must I eat banana that has been grown on my own sh.t?’ Maar toch. In Soedan is water een schaars artikel en heeft maar liefst 80% van de mensen geen toegang tot een toilet.

Op de foto: Meestal vrouwen en kinderen die uren in de rij staan bij het Training Center om bij de waterpomp van Dorcas water te halen. Op de achtergrond is een nieuw gebied aan het ontstaan waar steeds meer Tukkels/hutten bijkomen van returnees uit het noorden en ze hebben allemaal water nodig.  

Paasdienst in Wau
We hebben een kleurrijke paasdienst gehad waarin we de opstanding van Christus hebben gevierd. De dienst duurde 4 lange uren in een zonovergoten Wau met veel traditionele dans met drummen, toespraken door politici en een preek van de bisschop van Wau. Hier een korte opsomming van de preek. Christus is opgestaan uit het graf en dat vieren we. Na Zijn opstanding verscheen Hij eerst aan twee vrouwen die hem dierbaar waren. De soldaten aan wie de engel verscheen werden zo bang dat ze flauw vielen. Dit gebeurt niet bij de vrouwen. Zij hebben ontzag en worden blij want ze kennen Christus. Hoe zit dat met ons? We kunnen zijn als de soldaten en bang worden en flauwvallen of we kunnen zijn als de vrouwen die vol ontzag en liefde Christus tegemoet gaan. Het getuigenis van twee vrouwen in die tijd was volgens wet niet geldig. Alleen het getuigenis van mannen was geldig. En toch zoekt Jezus juist vrouwen op. Deze vrouwen gingen in geloof getuigen van Zijn opstanding en dat maakte de discipilen nieuwsgierig en zodat ze gingen kijken. In de kerken van Soedan is het opvallend hoeveel vrouwen eerst tot bekering komen en dan gaan getuigen en de mannen komen dan later met huivering naar de kerk en sommige komen tot geloof. Ook tegen ons zeggen deze vrouwen: “Christus is waarlijk opgestaan?” En wat is uw reactie?  

Gebedspunten
Gebed is hard nodig voor vrede in Soedan. Steeds meer mensen beginnen zich zorgen te maken over een mogelijke burgeroorlog hier. Er was altijd een gemeenschappelijke vijand, namelijk de Arabieren in het noorden en nu beginnen de verschillen tussen de vele stammen hier in het zuiden zich steeds duidelijker te manifesteren en beginnen stammen en leiders zich openlijk van elkaar te distantiëren.

Bid ook voor de vele Dorcas-projecten hier in Zuid-Soedan. Het geven van water en landbouwtrainingen voor eten kan al een bijdrage leveren aan vrede.

Gevolgen burgeroorlog

Hier in Zuid-Soedan word je er continu mee geconfronteerd: de verschrikkelijke oorlog. Veel mensen die ik spreek, zijn tijdens de burgeroorlog uit Soedan gevlucht naar buurlanden zoals Oeganda, Kenia en Ethiopië. Uit deze landen zijn de meeste Zuid-Soedanezen weer terug naar huis gekomen. Nu, een paar weken na het referendum over onafhankelijkheid, komen ook veel Zuid-Soedanezen terug die noodgedwongen naar het noorden waren getrokken. Het is thuiskomen, overleven en opbouwen. Overal in Zuid-Soedan merk je ook de enorme achterstand op. De stilstand van de afgelopen zestig jaar als gevolg van de oorlog heeft Zuid-Soedan alleen maar achteruitgang gebracht. Stilstand is immers achteruitgang. Ik zeg dit als buitenstaander en als westerling. De vraag is of ik wel gelijk heb. Heeft de verschrikkelijke oorlog wel zin gehad? Kan er uit zoveel geweld en pijn en dood iets goeds voortkomen? Als ik om me heen kijk, denk ik: nee. De armoede en het gebrek aan alles wijst erop dat alles tevergeefs was. Toch hoor ik andere geluiden, die ik niet verwacht had. Ik merk dat de plaatselijke bevolking er anders tegenaan kijkt. We zien hetzelfde, maar interpreteren het anders. Ik kijk om me heen en zie intense armoede. Zij kijken om zich heen en zien vooruitgang. ‘Je had hier vijf jaar geleden, direct na de oorlog, moeten zijn. Ja, toen was het erg. Maar nu, kijk naar de ontwikkeling om je heen en de nieuwbouw en de drukte op de markt. Wat een vooruitgang.’ De plaatselijke bevolking gelooft na de uitkomst van het referendum in de toekomst van Zuid-Soedan. ‘Dat de wegen erg slecht zijn, de elektriciteit het maar af en toe doet en er geen stromend water is, geeft niet. Het gaat goed komen en we gaan ervoor. De prijs die we hebben betaald was het waard, want vrijheid is onbetaalbaar en we zijn echt vrij.’ De Zuid-Soedanees straalt een zekere kracht uit en die werkt aanstekelijk.